A Torre das Lavercas era unha casa cunha cheminea moi grande e papápuxéralle ese nome porque había moitos ni?os de lavercas nosarredores.Eu ti?a seis anos cando marcharamos dela, e dende aquela xacambiaramos de casa outra vez máis. Agora estábamos a recoller ascousas para outro novo cambio, iamos a outro barrio da cidade.Xa na nova casa, o meu pensamento aquela primeira noite ía unha eoutra vez á Torre das Lavercas, necesitaba volver, era coma se nelahoubese algo importante para min. Ao final meu pai levoume ata aTorre. O meu cuarto seguía igual, pero algo xurdiu en min, supo?o quehabía dores que levaba moi dentro e que necesitaba botar fóra, ecomecei a chorar. Foi entón cando escoitei aquela voz: ?Por favor, non chores. Un calafrío percorreu o meu corpo.