Lengyel
George Berkeley (1685 - 1753). Po ukonczeniu studiow teologicznych w Dublinie w roku 1707 przyjal swiecenia kaplanskie i zostal duchownym anglikanskim. W roku 1734 objal biskupstwo w Cloyne w Irlandii. Najwazniejsze dzielo filozoficzne, "Traktat o zasadach poznania ludzkiego" oglosil w roku 1710, jego wersja popularna, czyli "Trzy dialogi miedzy Hylasem a Filonousem" ukazaly sie trzy lata pozniej. System Berkeleya stanowil dosc niezwykle polaczenie, panujacego wowczas na Wyspach Brytyjskich, empiryzmu z radykalnym immanentyzmem metafizycznym. Dowodzil, iz swiat materialny nie istnieje, stanowi jedynie zespol wrazen postrzegajacego podmiotu. Rzeczywistosc przedmiotowa jest tylko wytworem idei poznajacego umyslu. Posiadal wszechstronna wiedze i odwage w gloszeniu swoich przekonan. Wykorzystywal ja zarowno w propagowaniu swojej filozofii, w pracy pedagogicznej i duszpasterskiej, jak rowniez w zwalczaniu deizmu i ateizmu. Angazowal sie w pracy misjonarskiej (przebywal na placowce w latach1729 - 1731). Podsumowaniem polemik Berkeleya z pogladami ateuszy byla ksiazka Alciphron (1732).
