Lengyel
Do Redaktora Wiadomosci Ktory - uzywa niezasluzonej slawy milosnika i opiekuna poezji. Nieprawda. Ani jeden moj wiersz nie ukazal sie w Wiadomosciach bez bledow, a bywalo ich czasami po piec naraz! Przykre to zwlaszcza dla kogos, kto jak ja, nie ma zadnych widokow na ufundowanie sobie tomika "wierszy zebranych" (i poprawionych). Myslalam, ze jest to sposob cichego usmiercania utworow opartych na innej rytmice, niz skamandrowska melodyjnosc. Okazalo sie, ze i to nie. Moja "Kronika", lamentujaco zaspiewna, ukazala sie z wypuszczona linijka. (Blad literowy daruje.) Linijka zawierala wprawdzie jedno slowo: policjant, ale i to wystarczy. - Jak sobie radza inni autorzy? A prywatnie dolewam jeszcze kilka lez... Przez dwa lata bylam korektorka, i sypaly sie na mnie gromy. Boya puscilam jako Boga, z Marszalka zrobilam w tytule Masralka, nie sprawdzalam nigdy numerow wygranych na loterii. Ale nie puscilam nigdy zadnego bledu w wierszu, i redagujac - potem - dodatek literacki SLOWA, korekte wierszy robilam zawsze sama, wiedzac, ze sa to bledy nienaprawialne, a wiec niewybaczalne. Za jakie grzechy wiec cierpie? 18 lutego 1962 Wbrew dzisiejszej niecheci do poezji (mniejsza, w jakim stopniu usprawiedliwionej i przez kogo zawinionej), stawiam utwory poetyckie najwyzej w hierarchii gatunkow literackich. Nie usiluje oczywiscie wmawiac, ze dobra powiesc, czy nawet artykul publicystyczny jest mniej wart od kiepskiego wiersza. W moim przekonaniu jednak, autora, piszacego zarowno proza jak wierszem, reprezentuje, charakteryzuje, klasyfikuje przede wszystkim jego tworczosc poetycka. Coz dziwnego, ze chcialabym tak bardzo ocalic i te swoja od rozproszenia, a takze od bledow korektorskich, co okaleczaly prawie kazdy moj wiersz drukowany w czasopismach? 7 maja 1972 Jozef Mackiewicz i Barbara Toporska, Listy do Redaktorow "Wiadomosci", Kontra 2010
