Afrikai
DIE YSSANG VAN DIE DONKER NOORDE - GRUWELVERHAAL IN AFRIKAANS - BREDEVOORT VAN DEN BERG
'n Metafisiese gruwelverhaal
Die koue het 'n stem. En dit sing.
Kaptein William Ashby het lank geweet iets volg hom. Nie iets wat gesien kan word nie, maar iets wat bly. Iets wat wag. Eers in die eindelose skemer van die Arktiese nag begin dit vorm aanneem, nie as 'n liggaam nie maar as 'n teenwoordigheid wat nader kruip met elke dag wat die son weg bly.
Die walvisjagterskepe Golden Hawk en Polar Night lê vasgevang in 'n eindelose vriesvlakte van wit en blou wat lyk soos die binnekant van 'n dooie oog. Die son is weke gelede weg en het nie weer opgekom nie. Die sterre verdwyn een vir een. Die donkerte bly nie net in die lug nie maar beweeg deur die hout en nate van die skip, 'n stille indringer wat saam met die bemanning asemhaal.
Die manne begin verander. Skaduwees beweeg op hul eie. Dooie makkers verskyn weer en praat asof niks gebeur het nie. 'n Hond wat lankal dood is, kom terug en sing met 'n stem wat nie sy eie is nie. Die grens tussen droom en werklikheid skeur oop. Sommige manne hou op slaap. Ander hou op wakker word.
Uit die bevrore diepte kom 'n geluid. 'n Sang. 'n Melodie ouer as die see en ouer as lig self. Dit eet herinneringe. Dit skraap name uit die geheue totdat daar niks oorbly nie. Die yssang.
Wanneer Ashby die spore volg van iets wat nie mens of dier is nie, lei dit hom na 'n wêreld onder die ys waar stilte soos gewig hang en iets wag wat nie vergeet nie.
"Die Yssang van die Donker Noorde" is 'n kosmiese gruwelverhaal in Afrikaans wat beweeg tussen psigologiese horror en metafisiese fiksie. Hierdie gruwelverhaal in Afrikaans is geskik vir lesers van donker fiksie, atmosferiese gruwel, psigologiese spanning en Arktiese verkenning verhale. Dit ondersoek isolasie, waansin en die grens tussen die self en die niet, waar die heelal nie stil bly nie maar terug sing.
"Die vêr bevrore see het begin as 'n afwesigheid, 'n gat in die wêreld waar die warmte weggevloei het.
Kaptein William Ashby het die afwesigheid gevoel lank voor hy die wit gesien het. Dit was in sy bene, in die murg van sy tande, in die manier hoe sy asem nie meer damp gevorm het nie maar klippies van ryp wat op sy baadjie geval het soos stof uit 'n vergete ster.
Dit was in die holte agter sy oë, waar die drome begin het voor hulle nog woorde geword het.
Die afwesigheid was sy skaduwee, sy asem, sy tweede vel. Hy het dit sy hele lewe gedra, van die arm strate van Portsmouth tot die kapteinsdek van die Golden Hawk.
Maar eers hier, in die skemer van die Arktiese nag, het dit begin praat."
