Galíciai
As escolas de ferrado chamábanse así porque inicialmente se pagaba unferrado anual de centeo, millo ou trigo pola escolarización de cadaneno ou nena. estas escolas, que persistirán ata os inicios da décadade 1970, instalábanse en locais improvisados, dispu?an dun mobiliarioe material rudimentario e limitábanse normalmente ao ensino dasdestrezas básicas -ler, escribir e contar-, seguindo procedementosdidácticos tradicionais. Os seus encargados, os escolantes, ti?an unha formación literaria limitada, pois as máis das veces só fixeranestudios primarios, e carecían de formación pedagóxica. Compaxinaban o ensino co traballo da terra e outros oficios. Malia todas estascarencias, subli?adas pola administración escolar e a pedagoxía, asescolas de ferrado cumpriron unha importante función, pois nelasaprendeu a ler e a escribir unha boa parte da poboació rural galega. O libro remata con dous anexos, nos que se reconstrúe a traxectria dunescolante de longo percorrido, José Miranda Fernández e dun mestrerepublicano, Arximiro Rico Taboada.
