Galíciai
O libro de Ana Romaní podería ser o comezo dun diálogo entre corpo elingua, coa literatura como único lugar desa posibilidade. Xunto a esa exploración dos límites do expresado, en Estremas tamén hai "un xeito de persistencia", a busca dunha xinea nova ou a unha lectura novadiso que "arde sen li?axes" e no que se pode albiscar unha liberación. O poema asenta os pés na furia e na vertixe, rebélase incómodo erespira exhausto nos silencios que abre. E unha urxencia de si mesmopara comprender, indaga nos lindes da súa propia sustancia, na causaque o alimenta. En Uadi Al Hitan, o val das baleas, no desertooccidental de Exipto, a poeta percorre a memoria dun so?o, procura oslindes da súa perda, escava e abeira á procura dunha nova posición,doutro lugar. As palabras como restos dunha transformación esencial,tal os fósiles das baleas de Uadi Al Hitan, testemu?o da metamorfosede animal terrestre en animal acuático. Por iso, en Estremas as li?asde tensión esgazan a carne e a linguaxe, os discursos gravan as súasmarcas nos corpos e a vida expón as osamentas no terrazo. O poemarioesta atravesado polo carnal, pola identidade como busca, comoliberación.A colección Dombate incorpora ao seu catálogo a obra dunha das poetasque, desde a década de 1990, abordan a escritura afastándose dacorrección e a mesura para se achegar aos lindes na que a expresiónabeira o silencio como parte do texto.
