Török
Nisanliydi... Son günlerde yasadiklari inanilmazdi... Iki katli ahsap binanin alt katindaki genis salonda, nisanlisinin annesi ve babasi vardi. Aslinda deliler gibi asikti nisanlisina... Bir yandan, buhranlar icindeki düsüncesiyle bogusuyor bir yandan da hayallerini nisan takilmadan önceki günlerine dönebilmek icin zorluyordu... Odasina cekilmis ve kapisini üzerine kilitlemisti. Misafirlerin yanina inmesi gerektigini biliyordu, fakat inmiyordu her nedense...Kafasinin icinde hapsettigi ve disariya sizmasina asla izin vermedigi sikintilarin kiskacinda sikisip kalmisti.Yasini seviyordu hala... Duygularindaki yogunluk, sevdasinin belgesi gibiydi. Bütün bunlara ragmen, evlerine dügün gününü kararlastirmak icin gelenlerin yanlarina inmeyisi, diger yandan parmagindaki nisan yüzügünü yorgun ugraslarla bir an önce cikarmak icin acele edisi, inanilmazdi...Nihayet parmagindaki yüzügü cikardi. Avucunun icine aldigi yüzügü seyrederken icli bir soluk tazeledi. Sira kulagindaki küpelerle kolundaki bileziklerdeydi...
