Török
Topragin üzerinde ne varsa hepsi kökten gelir; bütün korkular ölümdenkaynaklanir. Güven duymak cesaret ister. Güveni engelleyen korkudur.Sadece korkusuz bir insan güvenebilir. Güvensiz insan, doruklardanuzak durmak ve düz yerde yürümek ister. Ne doruklar, ne derin vadiler;hic dorugu ve vadisi olmayan siradan bir yasam sürmeyi yegler. Bu;akilsiz, sikici, tekdüze, sönük, durgun bir yasamdir. Fakat bunun iyibir tarafi vardir; iki seyle karsilasmaz Doruklarin sogugu, vadilerinrüzgarlari. Ama buna karsilik, asla büyümeyecek ve gelismeyecektir. Anlayarak büyüme; sadece doruktan vadiye, vadiden doruga hareketedilince gerceklesir. Büyüme ve yasamin manasi; sadece karanlikve aydinlik arasinda isiktan karanliga dogru olan o sürekli ve cetinyolculukla gerceklesir. Dalgalar üzerinde alcalip yükselmeden yasaminne olup ne olmadigi anlasilamaz.Osman Pamukoglu cevresel yikimlardan asiri nüfusa, asiri tüketimdenkirlilige, ormanlarin yok edilmesinden kitliga kadar insanligi ilgilendirenbircok konuya dikkat cektigi son romani Kafes Beyaz Cigliklar ile
