Galíciai
Os televisores estrábicos emiten historias dun mundo tan cotián e ávez tan estra?o que por veces parecen tatuaxes da realidade quevivimos. Na programación atopamos un atracador que ao saír do bancobate co único policía local de garda, comprobamos como unha tarde depesca nun río pode rematar en ataque de pánico, sabemos que as mantaseléctricas espantan a friaxe dos pés, pero non a soidade, co?ecemos ahistoria de F, un alcohólico que puido xogar no Deportivo e aprendeuque a vida é unha partida de futbolín, que as empresas saben ben máisca nós dos seus negocios, que as noticias son as que son porque osxornalistas beben coca-cola light, ou que os caramelos de café conleite poden ser ben amargos...Os televisores estrábicos é a ollada bidireccional dun home que deixatodo atrás para escribir un libro de relatos cos cartos dunhaindemnización por despedimento. E a loita radicalmente optimista porsobrevivir a un tempo de desesperanza, conscientes de que aquí éobrigado vivir de pé, basicamente porque a vida queima.
