Lengyel
Osteogeneza dystrakcyjna stanowi jeden z najbardziej znaczących postępów w chirurgii czaszkowo-twarzowej i szczękowo-twarzowej oraz stomatologii w ciągu ostatnich kilku dekad. Ta rewolucyjna technika zmieniła sposób leczenia deformacji szkieletu, wad pourazowych, wad wrodzonych i braków wyrostka zębodołowego poprzez wykorzystanie wewnętrznej zdolności organizmu do generowania nowej kości i adaptacji otaczających tkanek miękkich poprzez kontrolowane mechaniczne rozproszenie. Bogactwo badań i doświadczeń klinicznych zebranych na przestrzeni lat podkreśla, że osteogeneza dystrakcyjna nie jest jedynie zabiegiem chirurgicznym, ale dynamicznym procesem biologicznym, który wymaga kompleksowego zrozumienia biologii, biomechaniki, techniki chirurgicznej i współpracy interdyscyplinarnej. Osteogeneza dystrakcyjna poszerzyła horyzont możliwości leczenia w chirurgii jamy ustnej i szczękowo-twarzowej oraz stomatologii, szczególnie tam, gdzie tradycyjne metody okazują się nieodpowiednie.
