Lengyel
"Sny" Mariusza Góry to dwie baśnie, których bohaterami są rodzice i ich synek. Pierwsza, "Tata", dotyka choroby i zdrowienia, druga, "Mama", życia i umierania. Obie mówią też o miłości, ale bez wielkich słów, koncentrując się na tym co proste i podstawowe.
Teksty są wieloznaczne, oniryczne, choć zdarzają się momenty do bólu realne. Można by je określić jako prozę poetycką, ale równie dobre może być też inne określenie. Trudno oznaczyć grupę docelową "Snów", ponieważ baśnie, jak to baśnie, wymykają się grupowości, do celowości i dosadności tak charakterystycznym dla naszych czasów, stawiając na uniwersalizm i tajemniczość symbolu, co jest ich mocną, ale i słabą stroną. "Mamę" i "Tatę" łączy nie tylko baśniowość, ale też, a może przede wszystkimi, trójka bohaterów, którzy z różnych względów są bliscy sercu autora. Teksty nie mają żadnego bezpośredniego związku z rzeczywistością, choć pośredni oczywiście tak - jak wszystko, co tworzymy.
