Perzsa
وقتی کسی از شما میپرسد: کمی از خودت بگو، تنها پاسخ درست آن است که داستان یا مجموعه داستانهایی از خودتان بگویید. هنگامی که روایت زندگیمان را با دیگران در میان میگذاریم، شروع به شناختن هم میکنیم. ما نه تنها میخواهیم بفهمیم که آن شخص، امروز و در این لحظه چه کسی است، بلکه میخواهیم بدانیم که چه چیز او را تبدیل به شخص کنونی کرده است. چه تجربیاتی، ایدههایی و شخصیتهایی زندگی او را شکل داده است. داستانهای شخصی افراد زمینهای در اختیار ما میگذارد و دربارۀ زندگی آنها توضیحات زیادی میدهد. اما حین شرح داستانشان، ممکن است بپرسند: آیا برای یافتن معنای زندگی، فقط باید به داستانهای شخصی خود بسنده کنیم؟ یا اینکه داستان حقیقی دیگری وجود دارد که بزرگتر از هر دوی ماست، و به کمک آن میتوانیم جهان را بهتر درک کنیم و برای زندگیمان معنا بیابیم؟ آیا داستانهای شخصی ما - جدا یا با یکدیگر - قسمتی از داستانی جامعتر و کلیتر است؟
داستانی که من در آن ارزش و هدف میبینم، میتواند همان داستان زندگی من باشد، یعنی روایت زندگیِ خصوصیِ من. در ضمن میتواند از این هم گستردهتر باشد: داستان خانواده و شهر من؛ یا حتی کشور و تمدن من. هر چه عمیقتر به معنی آن فکر میکنم، با زمینۀ وسیعتری روبهرو میشوم. و این ما را بهسوی پرسش بسیار مهمی سوق میدهد: آیا داستانی واقعی برای کل جهان وجود دارد که من خوانده شدهام تا در بطن آن نقش داشته باشم؟ لسلی نیوبیگین در این باره چنین توضیح میدهد: درک ما از زندگی انسان بستگی به درک ما از داستان زندگیِ انسان دارد. داستان واقعی، که داستان زندگی من بخشی از آن است چیست؟ آیا داستانی واقعی وجود دارد که تعریفی کلی برای تمام انسانها در هر زمان و مکان فراهم کند و همچنین زندگی مرا نیز در این دنیا دربرگیرد؟
امروزه بسیاری از مردم، امید کشف این داستان واقعی را از دست دادهاند. آنها معتقدند که نمیتوان حقیقت وجود این جهان را کشف کرد، و افراد و جوامع باید به کشف محدود و جزئی داستانهای جداگانۀ خود قانع باشند. تعهد به کثرتگرایی باعث میشود حتی در پی داستانی جامع نباشیم، داستانی که میتواند برای همۀ انسانها، جوامع و ملتها درست باشد، زیرا کشف داستان واقعی بدینمعناست که همۀ داستانها به یک اندازه معتبر نیستند.
