Török
Aslima dönmüstüm; cam dallariyla birlikte sallaniyor, kozalaklarla yere düsüyor, suyla akiyordum. Bir el, hic incitmeden ruhuma dokunuyor, oksayislariyla yasamimi yoguruyor, bicim veriyordu. Rahattim; sonunda ortaya iyi bir sanat yapiti cikacagindan hic kuskum yoktu.Iyi bir yasam, iyi bir öykü, iyi bir son...Bir kitapta okumustum; bir adam mutsuz biten öykülerin sonunu degistiriyordu.Isi gücü buydu; öykülerin sonunu degistirmek... Simdi, elinde kalemle benim öykümün üstüne egilmisti. Silgisi de vardi. Kargacik burgacik harfleri özenle siliyor; silgi parcalarini temizlemek icin kagida üflüyordu. Bagliliklarim, inandiklarim, önemsediklerim havada ucusuyordu.Yeniden yaratiliyordum.Hüsnü Arkan, her kitabinda farkli bir konuyla cikiyor okur karsisina. Minonun Siyah Gülünden Menekseler, Atlar, Oburlara ve diger romanlarina uzanan genis bir yelpaze. Uyku, ütopyayi sorgulayan bir ütopyada muhalif düsünceleri nedeniyle rüyaya sürgün edilmis bir adamin hikayesi...Uykuda vicdan, adalet, ahlak, sorumluluk, yasam-ölüm, inanc, ask gibi insanligin evrensel sorunlarini düsle gercek arasinda gidip gelen bir anlatimla ve ustalikla ele aliyor.
